Emarik Blog

Kom hier regelmatig kijken op nieuwe blogs of abonneer je
2 minuten leestijd (373 woorden)

Liften op de Maan – Een Klein Stapje voor de Mens, Een Gigantische Wachttijd

Daar stonden we dan. Duimen omhoog. Ruimteschoenen netjes afgestoft. Rugzak gevuld met maanstenen (souvenirs moeten toch ergens van betaald worden). En voor ons? Een eindeloze, stille vlakte van grijze stof.

"Er komt vast zo een shuttle voorbij," zei jij optimistisch.

Dat zei je drie uur geleden ook.

Op aarde is liften simpel. Je staat langs de weg, kijkt zielig genoeg en binnen de tien minuten stopt er wel een vriendelijke ziel of iemand die zich verveelt. Maar op de maan? Blijkbaar rijdt hier gemiddeld één voertuig per dinsdag, en dan nog alleen als de bestuurder zin heeft.

Af en toe zagen we in de verte een klein stipje.

"Daar! Een taxi!"

Bleek het een rollende steen te zijn. We hadden de zwaartekracht duidelijk overschat.

Achter ons stond het enige teken van beschaving: een kraampje met een bordje "LUNAR TAXI TICKETS – OPEN". De verkoper zat er ontspannen bij, helm half omhoog, koffie in de hand.

"Wanneer vertrekt de volgende?" vroegen we.

"Dat hangt ervan af," zei hij rustig.

"Waarvan?"

"Of er iemand komt."

Dat hielp enorm.

We probeerden alles. Duimen omhoog. Beide duimen omhoog. Springen en zwaaien (wat in slow motion gebeurde door de lage zwaartekracht, dus het zag eruit alsof we een tragische ruimteballet uitvoerden). Jij hield zelfs een kartonnen bord omhoog: "Naar Aarde – delen benzinekosten".

Niemand.

Na een tijdje begon het ons te dagen waarom er zo weinig verkeer was. Op de maan is er maar één bestemming: óf je bent er al, óf je probeert wanhopig weg te geraken.

"Misschien moeten we gewoon tickets kopen," zuchtte ik.

We liepen naar het kraampje.

"Hoeveel kost een rit?" vroeg jij.

"Enkele reis of retour?" vroeg de verkoper.

"Wat is het verschil?"

"Enkele reis is duur. Retour is optimistisch."

We keken elkaar aan. We keken naar de lege horizon. We keken naar onze vermoeide duimen.

"Retour dan maar," zei jij vastberaden.

"Wanneer vertrekken we?" vroeg ik.

De verkoper glimlachte mysterieus.

"Zodra er een chauffeur gevonden is die hier wil werken."

En zo leerden we een belangrijke les: op de maan is het niet de zwaartekracht die je tegenhoudt…

…het is het openbaar vervoer. 🚀 

×
Blijf op de hoogte

Als je je abonneert op de blog, sturen we je een e-mail zodra er nieuwe updates op de site verschijnen, zodat je ze niet mist.

De vis die hulp nodig had
De geschiedenis van Polen ?

Door te accepteren dat je toegang krijgt tot een dienst van een derde externe partij https://www.emarik.pl/

We use cookies

Wij gebruiken cookies op onze web site. Sommigen zijn essentieel voor het correct functioneren van de site, terwijl anderen ons helpen om de site en gebruikerservaring te verbeteren (tracking cookies). U kan zelf kiezen of u deze cookies wil toestaan of niet. Let op dat als u onze cookies weigert mogelijk niet alle functies van de site beschikbaar zijn.