De dag dat de nieuwe wagen eindelijk kwam… (en meteen avontuur bracht)

Na maanden wachten was het eindelijk zover.

Zeven maanden pensioen… en ongeveer even lang wachten op de nieuwe wagen.

Elke dag begon met dezelfde vraag.

"Denk je dat hij er vandaag is?"
"Dat zeggen ze al drie weken."

Maar op een mooie ochtend gebeurde het.

De telefoon ging.

"Goedemorgen, uw wagen is aangekomen."

Er viel een korte stilte.

"Echt?" vroeg hij.
"Ja meneer."

Hij keek naar haar.

"Ze zeggen dat de wagen er is."

Ze keek terug.

"Hebben ze dat niet vorige week ook gezegd?"

"Ja… maar deze keer klinkt hij overtuigd."

Een uur later stonden ze bij de garage.

Daar stond hij.

Blinkend. Nieuw. Prachtig.

Hij liep er langzaam rond zoals iemand die een kunstwerk bewondert.

"Mooi hè?" zei de verkoper trots.

Hij knikte.

"Ja… maar waar is de knop voor koffie?"

De verkoper keek even verbaasd.

Ze stapten in.

Nieuwe wagengeur.
Nieuwe knoppen.
Nieuwe technologie.

Hij keek naar het dashboard alsof hij in een ruimteschip zat.

"Volgens mij kan dit ding naar de maan."

"Begin eerst maar met de bakker," zei zij.

De motor startte.

De wagen reed soepel de straat uit.

"Dit rijdt geweldig!" zei hij trots.

Na vijf minuten rijden zei zij:

"Waar gaan we eigenlijk naartoe?"

Hij dacht even na.

"Geen idee… maar we hebben nu eindelijk een wagen om ergens naartoe te rijden."

Tien minuten later stonden ze… op een parking.

Voor een café.

Ze keken elkaar aan.

"Dat ging snel," zei zij.

Hij knikte.

"Ja, maar het is belangrijk om de wagen niet te overbelasten op de eerste dag."

Ze stapten uit.

Bestelden koffie.

En keken naar hun nieuwe wagen die in de zon stond te blinken.

"Mooi ding," zei hij.

"Ja," zei zij. "Maar weet je wat nog mooier is?"

"Wat?"

"Dat we nergens moeten zijn."

Hij glimlachte.

"Dat is waar."

En zo begon het echte pensioenleven:

met een nieuwe wagen,
een goed terras,
en alle tijd van de wereld om te beslissen waar ze morgen naartoe rijden.

Of… misschien overmorgen.

Geen haast.

De wagen wacht wel.